Tijdschrift voor de politie

Nederland is een democratische rechtsstaat en moet dat ook blijven. Rechtszekerheid, rechtsgelijkheid en het voorkomen van willekeur zijn de pijlers van onze rechtsstaat. Een onafhankelijke, goed functionerende rechtspraak is essentieel voor het vertrouwen van burgers daarin.

Veiligheid en de grondrechtelijke vrijheden van burgers zijn basiswaarden die door de rechtsstaat zo goed mogelijk gewaarborgd worden. Dat betekent dat veiligheidsmaatregelen via democratisch vastgestelde regels tot stand moeten komen, Maatregelen tegen personen op grond van die regels moeten door de rechter getoetst kunnen worden. Het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens en de uitspraken van het Europese Hof zijn leidraad voor de omgang met vrijheden en eventuele beperkingen daarvan.

Nederland is een open samenleving en daardoor kwetsbaar. Voortdurend moet gezocht worden naar het juiste evenwicht tussen macht en recht. Tussen vrijheden van individuele burgers en bescherming van de samenleving als geheel. Op angst en onzekerheid gestoelde wetgeving en handhaving kan leiden tot een rechtsorde waarin de fundamentele vrijheden en rechten die we juist willen verdedigen onevenredig worden aangetast.

Mensenrechten moeten niet ondergesneeuwd worden in de drang steeds meer mogelijkheden voor de aanpak van terrorisme en georganiseerde criminaliteit te creëren.

Veiligheid kan niet volledig gegarandeerd worden. We moeten ons bewust zijn van het feit dat niet alle maatschappelijke problemen die tot onveiligheid leiden opgelost kunnen worden door het uitvaardigen van een verbod of het verhogen van de strafmaat. Er kan wel veel gedaan worden om onveiligheid te bestrijden. In de eerste plaats door de overheid, die maatregelen moet nemen om inbreuk op veiligheid te voorkomen en krachtig en effectief moet optreden tegen criminaliteit.

Bestrijding van terrorisme en criminaliteit is echter niet alleen een zaak van politie, AIVD en defensie. De aanpak zal zich moeten verbreden naar het verminderen van de politieke, economische, sociale en culturele spanningen die aan terrorisme en criminaliteit ten grondslag liggen. Gebrek aan kansen, uitsluiting en discriminatie kunnen leiden tot verzet tegen de maatschappij en tot radicalisering.

Nederland heeft de afgelopen kabinetsperiode een integratiebeleid gevoerd dat gekenmerkt wordt door hardvochtigheid en willekeur. Nog nooit werd zo vaak een bewindspersoon voor individuele beslissingen door de rechter op de vingers getikt. Individuele beslissingen zijn verworden tot spraakmakende zaken. Het heeft vele vluchtelingen en immigranten onnodig hard getroffen en groot persoonlijk leed teweeggebracht. Daarnaast is het internationale aanzien van Nederland geschaad. Een streng beleid kan volgens D66 ook humaan worden uitgevoerd. Maar als politieke munt wordt geslagen uit ongepaste flinkheid is ons land op de verkeerde weg.