‘laten we in hemelsnaam maar nationale politie worden, dan kunnen we weer aan het werk.’ Anderen houden nog vol om in ieder geval nog baas in onze eigen organisatie te kunnen blijven en het politievak over te laten aan hen die dat vak beheersen, politiemedewerkers en politiechefs in plaats van jeugdige upstream gaande ambtenaren die nog nooit een verdachte gezien hebben en die voor de politie lijken uit te maken wat goed voor de politie is.
De politieorganisatie is de laatste dertig jaar een organisatie geworden die met recht een professionele organisatie genoemd kan worden, die hopeloos onderbetaald op alle niveaus(een slimme korpschef daargelaten), haar werk doet in een samenleving die uit steeds meer korte lontjes, kortetermijndenkers en mediagevoelige trends lijkt te bestaan.
Daarnaast wordt de politie systematisch kleingehouden, zij is immers uitvoering.
Ondanks het feit dat het in Nederland objectief gezien veiliger is dan bijvoorbeeld in 1992, maakt de politie zich drukker dan ooit.

De top van de Nederlandse politie moet bezig zijn met haar bestaansrecht, de subtop van de politie moet haar weg gaan vinden ineen procesgerichte organisatiestructuur, de enige chef die er nog is, is de team-/of unitchef die de boel bij elkaar moet houden. De dienders doen hun best conform alle voorschriften en protocollen te werken waarbij het lijkt alsof alle nieuwe capaciteit alweer als sneeuw voor de zon aan het verdwijnen is. Geen tijd, te drukke agenda’s, te veel administratief werk en een nog niet goed functionerend nieuw bedrijfsprocessensysteem. De frustratie begint van onze organisatie af te druipen, en dat maakt mij, als langjarig lid van deze organisatie, bezorgd. Opnieuw geven onze dienders aan dat zij een kloof voelen tussen hen en de bazen, dat ze weinig waardering van het publiek krijgen en dat eenderde van hen overweegt de politie te verlaten.

Politieleiders, laten we allemaal op onze zaak letten: allereerst gaat het erom dat we er zijn voor buiten en niet voor binnen; we zijn er voor burgers die niet veilig zijn en die ons nodig hebben; daarnaast moeten onze mensen hun goede moed en professionaliteit bewaren en zich gehoord en gezien weten door hun chefs die ook met buiten bezig zijn en niet met zichzelf of hun nieuwe positie in de procesgerichte aanpak.
Hou allemaal eens op met hollen, sta eens even stil en kijk om je heen, naar je samenleving, je opdracht en naar je mensen; laat de politie je een zorg zijn