Behalve als je van waar ook ter wereld naar Nederland komt om softdrugs te kopen. Dan kun je ongelegitimeerd en ongelimiteerd je gang gaan. Een hele maandvoorraad voor jezelf en je Parijse vrienden inslaan: pas de problème. Niks geen poortjes, pinapparaat of chipknip. Lekker anoniem en onbeperkt.
Met die constatering in het achterhoofd ben ik me al langer geleden gaan afvragen waarom we dat plastic stukje hightech van slechts enkele grammen niet inzetten tegen de overlast van drugstoeristen? Als je de polikliniek met een snelle haal door de welbekende gleuf kan organiseren, dan moet het toch eenvoudig zijn op ongeveer dezelfde wijze de verkoop én productie van softdrugs te reguleren. En impliciet te voorkomen dat grenssteden als Maastricht overlopen worden door drugstoeristen, die op hun beurt weer een aanzuigende werking hebben op illegale straatdealers.

Ik ben het van harte eens met de hoofdconclusie van de commissie-Van de Donk, die onlangs het Nederlandse coffeeshopbeleid heeft geëvalueerd. Coffeeshops moeten weer kleinschalige voorzieningen voor de lokale behoefte worden. Dat wil zeggen voor geregistreerde klanten, die een gelimiteerde hoeveelheid kunnen kopen. Hoe regel je dat? Voilà, met de Limburgse Wietpas! Waar uiteraard wel de noodzakelijk spelregels aan verbonden zijn die recht doen aan de Nederlandse wet. Maar die in elk geval de drempel flink verhogen voor buitenlandse cannabisgrossiers.
Maar de idee van de Limburgse Wietpas was in het voorjaar nog niet goed en wel via alle tv-stations de wereld in geslingerd, of van alle kanten kwamen de tegenwerpingen. Gelukkig niet uit Den Haag, de betrokken ministers Ter Horst en Hirsch Ballin nemen het serieus. En ook de Raad van Hoofdcommissarissen sprak zijn steun uit. Daar ben ik ze zeer erkentelijk voor.
Toch begin ik me af te vragen of van al die criticasters de oplossing nooit meer eenvoudig mag zijn. Zijn we zo besmet door de bureaucratie en de regeltjescultuur dat we alleen nog maar naar nodeloos ingewikkelde processen streven? Ontelbaar vaak ben ik sinds de presentatie van het plan de term ‘privacy’ tegengekomen. Stel je voor dat ergens in een databestand komt te staan waar je wat gekocht hebt! Zo’n samenleving willen we toch zeker niet! Alhoewel; als we nu aan elke gram Skunk drie airmiles verbinden en aan White Widow zelfs vier. ‘Met de Wietpas in hoger sferen’ als slogan en je hoort niemand meer.