Je ging bij de politie werken, maar niet in het blauw?
Nee, ik voelde me P&O professional. Het leek me mooi om een goed sociaal beleid te kunnen voeren voor een groep mensen die met zo’n sterke maatschappelijke betrokkenheid werkten.

Je kwam min of meer toevallig in het blauw terecht; leidinggevenden zagen jou wel als leidinggevende politievrouw en je dacht “waarom niet?”. Merk je in je huidige functie nog iets van de voormalig P&O professional?
Zeker. Als ik een probleem op moet lossen, kijk ik vaker naar de achtergronden en de oorzaken van dat probleem in plaats van direct het probleem op te lossen. En ik werk aan betrokkenheid bij de medewerkers. Als je aan veranderingen werkt zonder betrokkenheid van de medewerkers blijven de effecten uit.

Eerst aan draagvlak werken dus…
Het gaat om meer dan draagvlak. Je wilt dat medewerkers ook echt meedenken en hun eigen inbreng hebben. We hebben nu bijvoorbeeld een groot project Intake. Dat gaat over (beter) contact met de burger. Dan kun je op basis van je ervaring, ook uit vorige werkkringen, maatregelen bedenken die waarschijnlijk goed zullen werken. Beter is het om met de betrokken mensen rond de tafel te gaan zitten en ze vanuit hun werk te laten vertellen om uiteindelijk gezamenlijk tot een aantal maatregelen te komen.

Maar dat kost wel meer tijd…
Klopt, maar dat is relatief. De voorbereiding kost veel meer tijd dan als je zelf op een namiddag wat regels bedenkt en die de organisatie instuurt. Maar vergeet niet dat de implementatie bij onze werkwijze zeer snel gaat, terwijl je bij de andere werkwijze soms een jaar bezig bent om alle weerstanden weg te nemen.
Deze werkwijze neemt overigens niet weg dat je soms van bovenaf toch moet ingrijpen als dingen niet lopen zoals gewenst. Soms moet je impopulaire maatregelen treffen.

Hoe pak je dat dan aan?
In het project Intake dreigden telefoonlijnen totaal verstopt te raken en toen heb ik eenzijdig ingegrepen en mensen bepaalde taken opgelegd om dit probleem snel op te lossen. Dat vond men niet prettig. Ik heb de bezwaren wel aangehoord maar heb toch duidelijk kunnen maken dat deze maatregelen, in ieder geval voor dat specifieke moment, noodzakelijk waren. Men gaat dan morrend aan de slag. Als dan blijkt dat de maatregelen positief uitpakken, verdwijnt dat gevoel ook wel weer.

Omschrijf jezelf eens als leider?
Ik geef mensen de ruimte, maar ik verwacht wel veel van ze. Politiemensen zijn professionals, die moeten hun werk doen op hun eigen manier. Ik spreek ze wel hard aan op het functioneren en de resultaten.

Je zet je stevig in voor het contact tussen politie en burger. Ben je niet bang dat de instelling van een nationale politie de burger op afstand zal zetten?
Dat hangt ervan af. Als er alleen geclusterd wordt op beheer – salarisadministratie, automatisering, personeelsbeheer – dan zou dat helemaal niet slecht hoeven zijn. Als het gaat over gezag dan zou het een achteruitgang zijn. Gezag moet lokaal c.q. regionaal blijven; burgemeesters, hoofdofficieren van justitie. Er zijn te veel lokale verschillen die om een specifieke politieaanpak vragen.

Het nut van de wijkagent zal ook ter discussie staan, een te ‘sociale’ functie, die niet meer past in de tendens van prestatiecontracten…
Onzin! Als je alleen kijkt naar de korte termijn, en alleen dat sociale aspect belicht, dan krijg je dit soort uitspraken. Kijk je verder, de rol van wijkagenten bij de preventie van misdaden, bij terreurdreiging… het is een rol die ik het laatst af zou schaffen.

Maar preventie is niet meetbaar…
Nee, misschien niet, maar volgens mij heb je het dan over het vakmanschap van de politie en moet de politiek zich dáár niet mee bemoeien.

Noem eens iets wat minder goed geregeld is in de politieorganisatie?
De manier waarop het beheer is geregeld, en de inefficiëntie die daarmee gepaard gaat. Daar stoor ik me het meest aan. Als je overstapt van het ene korps naar het andere moet je ontslag nemen, verzekeringen vervallen… Dat is raar. Dat moet echt veranderen; je werkt voor politie Nederland.
Ook vind ik dat sommige besluitvorming sneller kan. Als je bijvoorbeeld besluit op landelijk niveau te gaan werken met een uniforme regeling voor snelheid dan moet je dat ook met z’n allen doen. Dan moeten er niet enkele korpsen zeggen: we doen er toch maar niets mee. Daar is soms een te grote mate van vrijblijvendheid en dat vind ik jammer. Naar de burger toe vind ik het zelfs slecht.
Ook de uitwisseling van opsporingsinformatie is voor verbetering vatbaar. Als er een bende autokrakers actief is in Harderberg, krijg ik die informatie niet automatisch de volgende dag op mijn briefing in Coevorden. Dat zou soepeler moeten kunnen.