‘Onaantastbare’ jeugd heeft onconventionele aanpak nodig
Groepen jongeren die wijken plagen met hun intimidatie en criminaliteit zijn vaak onaantastbaar. Onderzoek toont aan waarom de harde kern van overlastgevers steeds triomfantelijker staat tegenover de aanpak van gemeenten en politie.
In de wijken waar het slecht gaat, durven buurtbewoners meestal nog weinig te ondernemen tegen de overlast. De overheid blijkt ook niet in staat de problemen te verminderen. De Landelijke Expertisegroep Veiligheidspercepties en Nicis Institute brachten de problemen in kaart. Conclusie: slechts een harde aanpak is niet voldoende.
Maatwerk
Maatwerk, moed en leiderschap. De focus leggen op de grootste criminelen, of meest onaantastbare overlastegevers: een harde kern van circa twintig procent van de jeugdgroepen. Dat alles gecombineerd met “onconventionele repressie met chirurgische precisie is de enige oplossing”, concludeert het rapport ‘De onaantastbaren’ (PDF).
Criminaliteit
Groot probleem is de ontwikkeling van overlast naar criminaliteit. De kinderen die vroeger in groepjes rondhingen en zich bijvoorbeeld schuldig maakten aan vandalisme zijn tieners geworden die crimineel gedrag zijn vertonen. Bij de twintigers die niet uit hun viciueze cirkel zijn ontsnapt is zelfs sprake van georganiseerde misdaad. Daarom is het nodig de aanpak “in een veel hogere versnelling te zetten”, stellen de schrijvers van het rapport, die hiervoor samenwerkten met de Politieacademie.
Lastig
Obstakels voor deze omvattende aanpak zijn de vrij bekende knelpunten van de nodige, integrale benadering. Alle betrokken partijen moeten zich tegelijkertijd rond het specifieke probleem verzamelen. De focus en de intensiteit schieten nog te kort. Het is nog lastig schakelen voor de professionals. Er wordt vaak niet doorgepakt, door het verleggen van de focus, financiering en personeelswisselingen.
Angst
Buurtbewoners en professionals zouden gevangen zijn in “een web van angst”, hoewel ander onderzoek laat zien dat zij ook vaak het idee hebben dat de problemen overdreven worden. Verder kwam deze week een manifest van actieve burgers naar buiten waarin wordt gevraagd om meer regie van burgers in de wijk. Zij vragen om een eigen budget, wat dus niet via de hulpverlening loopt.
Geweld
De veiligheidsbeleving is lastig te kwantificeren. Het aantal overtredingen, en de aard van de overlast, is wel in kaart te bregen. Wat opvalt is de toename van geweldsdelicten. In die gevallen durven buurtbewoners vaak geen aangifte te doen bij de politie. Als er wel een strafrechterlijke grondslag is om de jongeren te vervolgen, is de straf volgens kenners te laag. Daarom is “het strafrecht een weinig effectief instrument om grenzen te stellen aan het gedrag van onaantastbaren.”
Detentie
Dus wat te doen aan de jeugd die boven de wet staat? Los van het nodige leiderschap, maatwerk en de continuïteit van de aanpak is het volgens de onderzoekers nodig “de onaantastbaarsten der onaantastbaren” van straat te halen. Het rapport trekt de conclusie dat een detentie van maximaal vier jaar, mogelijk in als een maatschappelijk TBS, in te stellen. “Daarmee raken wij de laatste vorm van leiderschap die gewenst is: om de discussie over mogelijk overdreven ogende maatrgelen op de agenda te zetten.”


Misschien een idee van Lubbers nieuw leven in te blazen.
Een peleton mariniers erop zetten en dan afknijpen die hap.
Ze moeten het dan verdienen om bepaalde vrijheid te krijgen.