Meijer is de spreekwoordelijke spraakwaterval die op zeer jonge leeftijd al een zwak had voor de politie. ‘Mijn vader werd vroeger als wij onderweg naar Voorthuizen reden regelmatig op de A1 aangehouden door de Porsche-brigade vanwege zijn hoge snelheid. Dat waren van die rustige norse kerels, die maakten veel indruk, dat wilde ik als jongetje ook wel. In mijn puberteit had mijn vader gepland dat ik hem moest opvolgen in de zaak – we hadden een eigen bedrijf. Maar ik ging daar, dwarse puber die ik was, keihard tegenin. Ik gaf me op voor de politie, via een bonnetje uit de TV-gids, of eigenlijk: drie bonnetjes; een voor de rijkspolitie, een voor de gemeentepolitie en een voor de KMAR
Ik had stille hoop uiteindelijk toch bij de Porsche-brigade te kunnen komen en kwam ook ver in de basisselectie van de Rijkspolitie. Uiteindelijk werd ik op een eigenschap afgewezen: ik was “te Amsterdams”.
Bij de gemeentepolitie wilden ze me wel graag hebben en zo was ik op mijn vijftiende, al voordat ik mijn MAVO-eindexamen had gedaan, al toegelaten tot de Amsterdamse politie.

Recherche

Meijer volgde 31 geleden de politieschool, werkte vervolgens in uniform en later bij de recherche. ‘Als agent werd ik jaloers op die rechercheurs; jij had dan iemand gepakt, verbaal opgemaakt, en dan moest je het aan hun overdragen. Ik had het gevoel dat dan pas het echte politiewerk begon. Ik vond het geweldig bij de recherche, vind het nog steeds geweldig. Ik deed eerst districtsrecherche en later ook regionale recherche. Vooral fascinerend aan het recherchewerk vond ik de daders. Niet alleen maar het speurwerk naar wie het heeft gedaan, maar vooral waarom iemand iets heeft gedaan, de drijfveren.’
 

MCV

En toen werd hij gevraagd voor MCV, wat staat voor multicultureel vakmanschap; de dienst Programmamanagement van Amsterdam-Amstelland. Politiecommissaris, tevens programmamanager Diversiteit Leo Wilde vond Meijer de aangewezen figuur om MCV binnen de gehele Amsterdamse recherche te implementeren. Later kwam daar ook de complete uniformdienst bij. ‘Ik was al langere tijd een voorstander van diverse culturen in de politieorganisatie. Vrouwen bijvoorbeeld, veranderen de sfeer in een organisatie. Je kunt natuurlijk etnische mannen uit verschillende culturen aannemen, de organisatie blijft dan wel een mannencultuur houden. Hun achtergrond is natuurlijk wél goud waard, daar kun je veel van leren. Misschien wat kort door de bocht gesteld: neem je bijvoorbeeld meer vrouwen aan in de top dan werk je toch sneller aan verandering van de cultuur; de collega’s durven dan toch meer te laten zien van hun “zachte” kant. Hierdoor verbetert de sfeer op de werkvloer, wordt deze opener. Mensen durven meer tegen elkaar te zeggen. Dit versterkt dan weer de interne veiligheid en daarmee het zelfvertrouwen van medewerkers, wat vervolgens zijn weerslag heeft op het optreden naar buiten. Maar man of vrouw, het gaat mij om multiculturaliteit binnen onze organisatie. En multiculturaliteit beslaat niet slechts etniciteit of vrouwen, maar denk met name ook aan homoseksuelen, senioren, lichamelijk gehandicapten. En niet te vergeten, hele jonge dienders met hun gebruiken en gewoonten waar wij ouderen weer zoveel van kunnen leren. Multiculturaliteit is heel breed.’

Veiligheid en zelfvertrouwen

Divers denken en handelen voor leidinggevenden wordt in Amsterdam-Amstelland gestimuleerd via opleidingen (voorheen DIL, diversiteit in leidinggeven, momenteel LIV, leidinggeven in verschillen). ‘Het is belangrijk dat een leidinggevende diversiteit (h)erkent binnen zijn/haar team, en ernaar kan handelen. Steun van “bovenaf” zorgt voor een gevoel van veiligheid en voor meer zelfvertrouwen bij de medewerkers.’ Voor het werk op straat kunnen dienders waar het MCV betreft terugvallen op het ROM, de Regionale Ondersteuningseenheid Multicultureel vakmanschap en het Servicepunt MCV, een databank met culturele informatie. Als ze specifiek multiculturele zaken tegenkomen, kan dit team – dat bestaat uit 18 leden met diverse achtergrond en een pittige opleiding – advies geven.

Dé politie

‘Voorheen benaderden de dienders op straat mensen of groepen met een multiculturele achtergrond nogal eens vanuit hun eigen (on)ervarenheid. Gevolg was dat ze werden gezien als Jantje, Pietje of Marietje van de politie met ieder een individuele bejegening. Met de MCV-training en ook de steun van het ROM worden mensen of groepen met een multiculturele achtergrond steeds beter begrepen – zonder dat er overigens begrip hoeft te zijn voor hun gedrag of handelwijze en daardoor ook beter bediend. Het leidt ertoe dat ze op dezelfde manier worden benaderd waardoor er bij hen ook een gevoel ontstaat te maken te hebben met dé Amsterdamse politie, de politie voor een ieder.’