Tijdschrift voor de politie

Auteur: W. Faber, A.A.A. van Nunen, C. la Roi

ISBN: 9789035243712

Prijs: € 64,25

De reeks Politiewetenschap is een uitgave van het Onderzoeksprogramma Politie & Wetenschap. Dat is een zelfstandig onderdeel van het Kenniscentrum van de Politieacademie en beoogt een stimulans te geven aan zowel de (wetenschappelijke) kennisontwikkeling op het gebied van politie en veiligheid als de daadwerkelijke benutting daarvan in praktijk, beleid en opleiding. Publicaties in de reeks betreffen in het algemeen studies met een meer theoretisch, verkennend of beschouwend karakter.

Onder de naam ‘Vervagende grenzen’ is vergelijkend onderzoek verricht naar de praktijk van de private, bijzondere en reguliere opsporing. De praktijk van de private opsporing staat centraal in de eerder verschenen studie In elkaars verlengde? Publieke en private speurders in Nederland en België.
In deze studie worden bijzondere en reguliere opsporing (in Nederland) vergeleken. Voor de bijzondere opsporing is het onderzoek toegespitst op de FIOD-ECD en de AID-Dienstonderdeel Opsporing, en voor de reguliere opsporing op de districtsrecherche, de regionale recherche, de bovenregionale recherche en de nationale recherche. Wat blijkt is dat de verschillende diensten in hun functioneren veel op elkaar lijken en de scheidslijnen tussen zowel regulier en bijzonder als tussen regionaal en bovenregionaal minder evident zijn dan wordt gesuggereerd. Reguliere en bijzondere opsporing verschillen vooral wat betreft de bestuurlijke en maatschappelijke context waarbinnen politiemensen hun werk doen. Bijzondere opsporingsdiensten opereren veel meer in de luwte, hun werkaanbod is eenduidiger en overzichtelijker en het laat zich makkelijker sturen door beleidskeuzes en prioriteiten. De reguliere opsporing opereert in een veel groter politiek-maatschappelijk spanningsveld en wordt geconfronteerd met complexere zaken, waarbij inspanningen en prestaties meer onder het vergrootglas worden gelegd. Toch worden in het algemeen de ‘specialisten’ beter betaald dan de ‘generalisten’ in de reguliere opsporing.
Het bijzondere van deze studie is dat voor het eerst een vergelijkend inzicht wordt geboden in de prestaties van de opsporingsorganisaties die in Nederland actief zijn. Dat leidt tot een grondig en soms opmerkelijk beeld van de zwaarte, aard en aantallen onderzoeken, de effectiviteit van de opsporing, de doorlooptijden en de manieren van afdoening. Daarnaast geeft de studie een gedetailleerde beschrijving van de verschillende opsporingsinstanties, hun organisatie, de inrichting van de werkprocessen en ook de werkcultuur. Dat maakt het boek tot verplichte literatuur voor alle betrokkenen in het praktijk- en beleidsveld.