Tijdschrift voor de politie

Naast de tekst was een foto van mij afgedrukt. Eerlijk gezegd had ik wel reacties op die column verwacht omdat het althans in mijn optiek over een fundamenteel issue gaat: het valideren van informatie van en over de politie. Die reacties heb ik ook gekregen maar van een geheel andere orde dan waar ik aanvankelijk op geanticipeerd had.

Vlak na het verschijnen van ons clubblad werd ik namelijk meerdere malen aangesproken door in hoofdzaak vrouwelijke collega´s uit verschillende korpsen die allen de volgende opmerking maakten: ´kind wat zat je haar leuk op die foto!´ Enige ijdelheid kan mij ook niet ontzegd worden, dus na dit compliment in grote dank aanvaard te hebben, heb ik natuurlijk meteen gecheckt wat de lezeressen van mijn betoog vonden. Tja, toen bleek dat ze geen tijd hadden gehad om de tekst te lezen...

Deze ervaring was voor mij een deja-vu. Toen ik verleden jaar september mijn debuut maakte als blogger met een stuk over de aantrekkingskracht van gevaarlijke mannen, kreeg ik redelijk wat reacties. Maar in de loop der tijd is dat helaas afgenomen. Wat blijft is dat ik wel regelmatig commentaar krijg op bij de tekst geplaatste foto´s van mijn gezicht. Ook maak ik mee dat criticasters mij persoonlijk benaderen naar aanleiding van de inhoud van mijn stukjes maar niet op internet met mij in discussie (willen) treden.

Dat vind ik echt jammer. Ik ben niet aan die blog begonnen om uitsluitend eigen ideeën en stokpaardjes uit te venten, ik ben slechts een aangever van onderwerpen, die ik met een breed publiek wil bediscussiëren op een losse en spontane manier. Daarom beste lezers, ga ik bij U te rade: aan diegene die mij de meest concrete tip, aan de hand doet om van mijn blog ,daadwerkelijk een interactief iets te maken dat uitstijgt boven een digitale column, beloof ik bij deze plechtig het adres van mijn kapper bekend te maken.