Tijdschrift voor de politie

De eerste honderd dagen zitten er op en ik heb mijn draai gevonden. Ik heb geen honderd dagen verslag geschreven, wat achteraf gezien wel makkelijk was geweest om uit te putten als bron voor mijn blog. Een briefing in een dergelijke setting was een grote wens van mij op mijn vorige werkplek, maar kregen we daar vanwege allerlei oorzaken niet van de grond. Dan is het dus mooi om te zien dat het wel kan en dat het werkt om kennis en informatie met elkaar te delen.
Vervolgens komt in de kennismakingsgesprekken meestal de vraag of ik het naar m’n zin heb in Haaglanden, want: “Je komt toch van buiten”. Maar ik voel me helemaal niet als iemand van buiten. Kennelijk wordt er wel zo tegen je aangekeken als je uit een andere regio komt. Wat zou er tegen collega’s gezegd worden die uit een heel andere organisatie komen? Ik heb inmiddels ervaren dat het werken in verschillende regio’s mij breed heeft leren kijken. Ik raad het mijn collega’s dan ook allemaal (niet allemaal tegelijk) aan een keer in een andere regio te gaan werken.
Ik ben op dit bureau de eerste vrouwelijke bureauchef wat ook diverse reacties oproept. Zo kwam een collega zich bij mij voorstellen, en hij bedoelde het vast niet zo rot, maar hij zei: “Wel leuk hoor een keer een vrouwelijke bureauchef, want op zich heb ik niks tegen vrouwen…” Tja, met die collega heb ik dus nog even langer door gesproken en hij (ja, het was een hij) begreep in eerste instantie echt niet wat hij verkeerd had gezegd.
Het zijn maar kleine voorbeelden, maar dit soort opmerkingen triggeren me als het gaat om het thema verbinding. Verbinding maken lijkt een soort toverwoord geworden; we gaan verbindend leidinggeven, verbinding maken met de wijk, onze partners en met weet ik veel wie nog meer. Daarvoor is het in mijn optiek cruciaal dat je je open stelt voor de ander. Dat je buiten binnen wilt halen. Ik zie het in ieder geval als een van mijn opdrachten om het bewustzijn over hoe wij als collega’s omgaan met “buiten” te vergroten. Daarnaast vind ik het belangrijk om uit te dragen dat wij voor onze informatiepositie in grote mate afhankelijk zijn van “buiten” en moeten investeren in verbinding met “buiten”. En verbinding maken is dus niet groots en meeslepend maar begint bij jezelf en hoe je omgaat met de ander. Of die ander nu een nieuwe collega, een wijkbewoner of een klager is. Ziedaar een mooi onderwerp om me als bureauchef de komende tijd op te richten.