Daar houd ik mij bezig met onderzoek naar methoden en technieken van de politie bij de aanpak van eerzaken. Daarnaast richt mijn onderzoekswerk zich op achtergronden en kenmerken van dit soort zaken.
Bij politie Haaglanden heb ik enkele jaren voor de korpskrant een column geschreven onder de noemer ‘Observaties van de korpsantropoloog’. Uitgangspunt van die stukjes was de gedachte dat antropologen in lang vervlogen tijden weliswaar vooral hun blik richten op niet-westerse samenlevingsvormen zoals stamverbanden, maar dat het bijzondere of exotische ook in onze eigen maatschappij kan worden aangetroffen. Vanuit die optiek benaderde ik de politiewereld als een hedendaagse stam. Met deze blog hoop ik dat voor een breder publiek te kunnen doen. Wat betekent dat voor u, beste lezer? Van mij hoeft u geen spannende verhalen te verwachten over de inzet van waterwerpers of de functionaliteit van het holster bij het dienstwapen. Niet alleen schoenmakers, maar ook bloggers moeten enigszins bij hun leest blijven.

Met deze blog hoop ik twee dingen te bereiken: in de eerste plaats wil ik graag een doorgeefluik zijn. Daarmee bedoel ik dat melding wil maken van ook voor politiemensen interessante ontwikkelingen op het terrein van sociale wetenschappen, zoals criminologie en culturele antropologie, in het algemeen en uit mijn eigen onderzoekspraktijk bij het LEC EGG in het bijzonder. In de tweede plaats hoop ik u te prikkelen en tot discussie aan te zetten! Hier volgt alvast een kort voorzetje.

Aantrekkelijke ‘gevaarlijke’ mannen

Vandaag, maandag 28 september 2009, aanvaardt Marion van San haar ambt als hoogleraar ‘Jeugd en educatie van Antillianen’ met het uitspreken van een oratie. In deze rede staat zij stil bij de aantrekkingskracht van ‘gevaarlijke’ mannen. Van San gaat in dit verband vooral in op de rol van vrouwen in de criminaliteit. Toen ik de uitnodiging ontving om de plechtigheid bij te wonen, dwaalden mijn gedachten echter al snel af naar de volgende vraag: zouden criminologen, advocaten, politiemensen en anderen die in de veiligheidszorg op legale wijze hun brood verdienen, dat werk op zich nemen omdat zij zich stiekem aangetrokken voelen tot de zelfkant of meer specifiek ‘gevaarlijke’ mannen?

Ik ken nogal wat criminologen die dwepen met de veel bejubelde Amerikaanse tv-serie over de maffiafamilie Soprano. Daarin komt ook een vrouwelijke psychiater voor, dr. Melfi. Deze in en in keurige vrouw is enerzijds geshockeerd door de afschuwelijke verhalen die pater familias Tony Soprano bij haar op de divan te berde brengt, anderzijds fascineert deze donkere figuur haar ook. Hoewel zij seizoen na seizoen blijft griezelen, breekt ze de therapie nooit af. Helaas, ik kan dat niet met hard wetenschappelijk onderzoek onderbouwen, maar afgaande op borrelpraat na criminologische congressen en andere bijeenkomsten, kan ik mij niet aan de indruk ontrekken dat dr. Melfi vooral bij vrouwelijke criminologen één van de meest favoriete karakters is.

Ergens snap ik dat ook wel. Ooit heeft iemand eens gezegd dat je van mooie gevoelens slechte boeken krijgt. Ook ik schrijf graag over obscure thema’s en mensen, maar ik moet er niet aan denken dat ik een Soprano-achtige figuur thuis op de bank heb zitten. Zeker in de wetenschap heb je een fantastisch motief om in allerhande interessante en riskante zaken je neus te steken, maar wel op veilige afstand. Maar in hoeverre zou dat soort nieuwsgierigheid een rol spelen bij het ambiëren van een politiële loopbaan? Ik ben erg benieuwd naar uw ideeën!