Overdracht van geweld doorbreken

Door Simone Smit, 22 maart 2010 09:30 uur1 Waardering:

Overdracht van geweld doorbreken De weken vliegen voorbij en zijn gevuld met heel diverse werkzaamheden, vergaderingen en bijeenkomsten. Soms ben ik vandaag al vergeten wat ik gisteren allemaal gedaan heb, maar de masterclass huiselijk geweld waar ik vorige week was, blijft maar door mijn hoofd gaan. De film ‘Zingen in het donker’ werd als inleiding vertoond en ondanks dat ik de film al een keer gezien had, werd ik weer gegrepen door de onmacht en spanning; wanneer slaat het geweld weer toen en wie gaat er geweld gebruiken.

De film maakt op een beklemmende manier helder dat huiselijk geweld slachtoffers vaak ook geweldplegers zijn en dat het geweldgebruik van generatie op generatie doorgegeven wordt. Deze film was dan ook een prima inleiding voor reflectie. Reflectie op de oorzaak, de impact, de gevolgen, maar ook op mijn rol. Waaruit blijkt nu mijn betrokkenheid als leidinggevende?
 

 

De bijeenkomst werd georganiseerd voor districtschefs en bureauchefs (waar waren jullie…?) en de vraag die centraal stond was hoe je persoonlijk leiding geeft aan het proces. Ik had me opgegeven als leerling en werd door een panel van deskundigen bevraagd op het process rondom de huisverboden. Hoe is het proces van huisverboden in jouw werkgebied georganiseerd. Bureau Laak heeft momenteel gemiddeld 1 huisverbod per week. Bij veel zaken is sprake van ernstig geweld; zodanig dat er een verdachte aangehouden en voorgeleid wordt.
 

 

Waar begint, maar eindigt ook de verantwoordelijkheid van de politie en wat mag je van politiemensen verwachten in dit soort situaties. Ik had hier een ‘mooi’ voorbeeld van. Een aantal maanden geleden waren collega’s naar aanleidng van een melding van huiselijk geweld naar een adres toegegaan. Daar aangekomen was er ogenschijnlijk niets aan de hand, zo vertelden de bewoners van het adres. De collega’s vertrouwden het niet en besloten na een paar uur nog eens langs te gaan op hetzelfde adres. Toen troffen de collega’s een ontredderde moeder aan met haar kinderen. Haar man was even weggegaan. Toen durfde de vrouw te vertellen wat er echt aan de hand was en kwam aan het licht dat de man zowel zijn vrouw als kinderen mishandelde. Goed politiewerk op basis van het ‘niet pluis gevoel’.
Hoe zorg je ervoor dat slachtoffers hun geheim met de politie durven delen. Het is en blijft mensenwerk en iedere situatie vraagt om een professionele inschatting, die je maakt met je hoofd en je hart.
 

 

De vragen hebben mij aan het denken gezet, en laten me niet meer los, omdat ik het tot mijn taak reken om de overdracht van geweld van generatie op generatie te doorbreken met alle kennis en kunde die de politie daar voor in huis heeft.

 

1 reacties

Goed werk van de politie deze keer, maar ik hoor heel veel verhalen van slachtoffers die vinden dat de politie hun klachten helemaal niet serieus neemt. Enkele weken geleden verscheen mijn boek 'Man is stoer, vrouw is hoer. 12 jaar getrouwd met een loverboy' en in het boek vertelt hoofdpersonage Anna dat ze keer op keer niet serieus genomen werd door de politie. De agenten geloofden alleen haar man, die haar sloeg en verkrachtte. Sinds het boek verschenen is, krijg ik bijna dagelijks mailtjes van slachtoffers. Eentje werd zelfs neergeschoten omdat de politie haar niet wilde beschermen. Ze heeft littekens van 5 kogels. Door mijn research voor het boek weet ik hoe machteloos de politie vaak is (vooral als het om loverboys gaat), maar soms is het helaas geen machteloosheid, maar gemakzucht.

www.mariagenova.nl
Ik heb een klacht over deze reactieGenova op 23 maart 2010 22:50 uur

Reageer op dit artikel