Selectie leiders
Afgelopen week zat ik met een paar kennissen in de auto te praten over een afrekencultuur bij de politie. Of die er is of is die er niet laat ik graag aan u. Maar wat heeft afrekencultuur nu te maken met de selectie van leiders.
Ik weet niet hoe het bij u in de regio gaat, maar bij ons word je voorgedragen door je ploegchef waarna je de OLL kan volgen. Deze chef heeft dus een bepalende rol in je carrière.
Het is natuurlijk erg mooi dat je als leidinggevende dit kan en mag doen. Maar ben je eigenlijk competent genoeg om dit voor iemand te bepalen? Ben je ook wel onafhankelijk genoeg? En wie bepaalt nu eigenlijk dat jij als leidinggevende over deze bijzondere competenties beschikt. Het is per slot van rekening jouw eigen gevoel, kleur en vorm over het vak leidinggeven en over de potentiële kandidaat. En dat hoeft niet altijd de juiste te zijn.
Ik vind dit systeem ronduit slecht. Het is te willekeurig. De selectie gebeurt door wel heel erg veel mensen en als medewerker ben je erg afhankelijk van de relatie die je hebt met je leidinggevende. En als je dan tot de ‘happy few’ behoort, ligt er dan wel of geen bonnetje om af te reken bij de kassa? Ben je daarna helemaal onafhankelijk in je mening en gedrag? Hoe ver gaat jouw dankbaarheid?
Een assessment verandert hier niets aan. Een ontwikkeladvies dat schrijft dat je in potentie tekort schiet als leidinggevende zou je er juist van moeten weerhouden dat je leidinggevende wordt. Ga vooral werken aan daar waar je wel goed in bent. Toch raar dat je met zo’n advies toch naar de opleiding gaat? Waarom zeggen die dure adviesbureaus er niet bij waar je wel goed in bent en waar je je vooral in verder moet gaan ontwikkelen zodat de organisatie maximaal van die talenten profiteren? Nee, jij wilt gaan leidinggeven en je kan het omdat jouw chef dat zegt. Ik blijf het een vreemd proces vinden. Het beste advies is niet het advies die zegt wat goed is maar ook zegt wat slecht is (en andersom).
Misschien herkent u het wel die werkgroepen en expertgroepen waarbij de leden allemaal leidinggevenden zijn. Ga leidinggeven, daar heb je voor gekozen! Of valt het toch wat tegen? Even geen gezeur aan je hoofd? Jouw medewerkers zijn zelfstandig en je wilt ze zo min mogelijk tot last zijn. Of heb je nu eindelijk wel de kans om jouw talenten uit te venten omdat je dat in het verleden niet kon omdat jouw leidinggevenden die talenten niet zagen (zitten) en altijd in werkgroepen of commissies zaten.
Excuus aan al die leidinggevenden die zich hierin niet herkennen. Ik generaliseer enorm, toch?
Wat zou het toch mooi zijn als je zelf zou kunnen beslissen of je leidinggevende wilt worden. Zonder dat je hierbij afhankelijk bent van de ander. Je mag het helemaal zelf doen. Je meldt je aan op de school voor ‘Politie Leiderschap’. Daar mag je een paar dagen bewijzen of je het in je hebt. En ben jij die medewerker die helemaal past in het leiderschapsprofiel van de Nationale Politie, pas dan ga je door. En op die opleiding zal je echt je stinkende best moeten doen om je diploma te halen. Maar dat lukt je wel want het is per slot van rekening jouw eigen keuze. En als je slaagt, hebt je geen bonnetje om bij de kassa af te rekenen. Je hebt wel een bonnetje, alleen reken je nu af met jezelf.

Dus ja: de kandidaat bepaalt zelf. Ook ik keur druk "van boven" af. Het initiatief dient (overigens voor elke carriere-beweging) bij de betrokkene te liggen. En bedenk overigens ook, dat leiding geven niet bepalend is voor een succesvolle carriere. Laten we het specialisme/de expertise niet onderschatten.