frequent geciteerd zonder dat ze naar mijn bescheiden mening nog echt gelezen worden. Mening leidinggevende met militaire aspiraties of inborst heeft de neiging naar één of meer van deze drie grote strategen te verwijzen, maar bij doorvragen blijft het gesprek dan dikwijls hangen in bekende evergreens zoals ‘oorlog is de voortzetting van politiek met andere middelen.’ Deze quote komt overigens uit Vom Kriege van de hand van de Pruisische generaal Von Clausewitz. Aangezien ik van nature ook iemand ben, die graag het laatste woord heeft, zag ik mij genoodzaakt me dan ook maar eens in de krijgsgeschiedenis te verdiepen. Op Vom Kriege had ik mij al eens in een kerstvakantie geworpen, werk van Machiavelli had ik eerder in een antiquariaat aangeschaft en onlangs liep ik op koopavond in een Haagse boekenzaak in de bak met aanbiedingen tegen De kunst van het oorlogvoeren van Sun Tsu aan. Nu ik werken van de ‘heilige drie-eenheid’ van het krijgsbedrijf in mijn bezit heb, wil dat uiteraard nog lang niet zeggen dat ik de inhoud van die boeken volledig tot mij door heb laten dringen. Het eerste boek dat ik ook echt van A tot Z gelezen heb, is de De vorst van Machiavelli. Ik moet eerlijk bekennen dat ik aanvankelijk niet zozeer getroffen werd door zijn zeer sterk ontwikkelde politieke instinct, maar vooral door zijn gevoel voor stijl. Deze man, wiens naam in de geschiedenis toch vooral geassocieerd wordt met intriges en manipulatie, kon zeer fraai formuleren en schrijven. Maar daar hoor je nooit iemand over. Op dit moment ligt Sun Tsu op mijn nachtkastje. In vergelijking met zijn Italiaanse collega uit de Renaissance lijkt Sun Tsu weinig barokke literaire ambities te hebben gehad. Verwacht bij hem geen mooischrijverij en tierlantijnen. In zijn streven naar eenvoud komt hij echter tot buitengewoon aardse en daardoor ontnuchterende ‘tips’ voor het winnen van een veldslag. Er staan hele zinnige dingen in over bijvoorbeeld het belang van goede informatie, die ruim twee duizend jaar later ook van toepassing zijn. Hoewel die arme Sun nu in de ramsjbak ligt, neem ik toch mijn petje af voor een schrijver die twee millennia na dato nog geciteerd – en hopelijk mede dank zij deze blog ook weer – gelezen wordt. Respect, man. Aangezien ik nog niet alle drie de boeken echt goed gelezen heb, vind ik het hier wat prematuur om lessen uit deze werken te vertalen naar het strategische management bij de politie. Ik zou de lezers van deze blog echter twee vragen willen voorleggen: waarom wordt er zo weinig gelezen bij de politie? En hoe komt het dat wij zo graag krijgshaftige denkers aanhalen?

Lees verder »

Weblog: Vertrouwen