Tijdschrift voor de politie

objectief gezien is het weliswaar veiliger geworden in Laak, maar de inwoners voelen zich niet veiliger. En heel vervelend om te lezen; de inwoners zijn minder tevreden over ons optreden en onze zichtbaarheid en aanspreekbaarheid. Wat te doen met deze uitkomsten. Allereerst verbaast het mij dat ik overladen wordt met informatie over de performance; rood-groen schema’s, operationele criminaliteitsbeelden en trendanalyses, maar dat ik slechts eenmaal cijfers heb ontvangen over hoe de inwoners over de politie in Laak denken. Dat vinden wij kennelijk minder belangrijk. We hechten grote waarde aan productiedoelstellingen. Op zichzelf vindt ik dat wij ons als politie als management druk moeten maken over onze interne performance, maar wat zijn resultaten waard als het objectief gezien veiliger is geworden, maar als inwoners zich niet veiliger voelen. Moeten we ons daar nu wel of niet druk om maken als politie. Waar begint en eindigt onze verantwoordelijkheid. We weten ook dat veiligheidsgevoelens door veel meer factoren beïnvloed wordt dan alleen ons optreden.
Dit vraagstuk heb ik afgelopen week aan de orde gesteld in het wijkpanel; een overleg dat plaats vindt op ons bureau en waar vertegenwoordigers van allerlei vrijwilligersorganisaties in de wijk bij aanwezig zijn. Ik gaf aan dat ik me zorgen maakte over de uitkomst van het bevolkingsonderzoek. De aanwezige bewoners herkenden het beeld niet en stelde de onderzoeksmethode ter discussie: “Ze hebben vast alleen de negatievellingen uit onze wijk bevraagd. Wij vinden juist dat jullie goed bezig zijn”. Maar het aardige was - toen ik doorvroeg over ons feitelijk optreden - er toch een aantal interessante verbeterpunten aan de orde kwamen. Er blijkt een enorme ergernis te bestaan over het 0900 nummer. Dit nummer doet een enorme afbreuk aan de belofte dat we altijd bereikbaar en in de buurt zijn. “ Je krijgt iemand aan de lijn die niet eens weet waar Laak ligt en vervolgens wordt er onnodig lang doorgevraagd als je gewoon vraagt of je je eigen wijkagent aan de telefoon kunt krijgen. Ze willen precies weten waarom je je eigen wijkagent wilt spreken. Dat is toch een zaak tussen mij en de wijkagent. Dat gaat zo’n telefoniste helemaal niks aan”. Tja, dan kan ik vertellen dat de performance van het 0900 nummer fantastisch is, maar dat sluit niet echt aan bij de beleving van de burger. En ik vind het een slecht zaak als deze betrokken wijkbewoners het gevoel krijgen dat ze een enorme drempel moeten nemen alvorens ze hun verhaal bij de politie kwijt kunnen. Hoe groot zal de drempel voor mensen zijn die heel incidenteel contact met ons zoeken….? In de oud en nieuw periode hebben we deze actieve en betrokken buurtbewoners de 06 nummers van de wijkagent gegeven. We hebben hun informatie namelijk hard nodig. Ook kwam zichtbaarheid als belangrijk verbeterpunt naar voren. Hoe laat je als politie zien dat je een probleem serieus neemt en actie hebt ondernomen. “ waarom doen jullie niks aan de snelheidsovertredingen op de Neherkade?’ We staan dar zeer regelmatig, maar kennelijk communiceren we daar onvoldoende over. Bijvoorbeeld over wat de resultaten van een controle zijn en over het feit dat we daar staan vanwege de vele klachten uit de wijk. Het bleek maar weer dat terugkoppelen en informeren zeer op prijs wordt gesteld. Mijn conclusie naar aanleiding van de wijkveiligheidsscan is kort gezegd dat we moeten werken aan vertrouwen, want naast veiligheid is dat onze tweede belangrijke doelstelling.