Tijdschrift voor de politie

Aanvankelijk zag ik om die reden dan ook erg op tegen deze klus, maar gisteren had mijn collega voor mij een interessante verrassing in petto. Bij het opruimen kwam hij de memoires tegen van Neerlands meest beroemde patholoog-anatoom dr. J. Zeldenrust (1907-1990) uit 1978. Ik mocht het boek van hem hebben en ben er gisteravond gelijk mee op de bank neergestreken. Eén van de meest interessante hoofdstukken heeft Zeldenrust de titel ´Mythologie´ meegegeven. In dit deel van het boek staat hij op nuchtere wijze stil bij populaire ´onjuiste volksmeningen´ met betrekking tot het onderzoek van moorden. Op rustige toon gaat hij in dit verband onder andere in op de misvatting dat helderzienden een waardevolle bijdrage zouden kunnen leveren aan het oplossen van een moord of dat het voor een arts de eenvoudigste zaak van de wereld zou zijn om vast te stellen wanneer een slachtoffer het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Wat mij als lezer zo raakt in het werk van Zeldenrust is de ingetogen wijze waarop de man met overduidelijke liefde voor zijn vak schrijft. Als lezer voel je dat de schrijver van mening is dat hij het mooiste beroep van de wereld heeft en dat hij de lezende leek graag bij de hand neemt om iets van zijn werkwereld te laten zien. Bij hem tref je echter geen vleugje sensatie aan. Tegenwoordig hoor je niet veel meer over deze specialist. In het huidige tijdsgewricht lijken razend populaire programma´s zoals Crime Scene Investigation (CSI) meer gezichtsbepalend te zijn voor het publieke beeld van het forensische onderzoek. Dit forensische dreamteam met een ophelderingspercentage van circa 100% bestaande uit goed gestylde en nooit transpirerende (tenzij de pareltjes zweet van een imposant sixpack afglijden) wetenschappelijke gevormde politiemensen geven de burger de indruk dat elke moordzaak een sensationele en ingenieuze puzzel is. De technische aspecten van de forensische opsporing hebben nog nooit zoveel sexappeal gehad, terwijl gelijktijdig het verhaal over het menselijk leed naar de achtergrond is verdwenen. Als postuum eerbetoon aan de markante Zeldenrust heb ik gisteravond de tv maar niet aangezet en mijn aandacht uitsluitend op zijn beschrijvingen van zijn beroepspraktijk gericht. Ik ben overigens razend benieuwd op wat voor bibliografische schatten wij nog meer stuiten tijdens de verhuizing.